«Ο Ψίθυρος Σελήνης είναι το πιο αινιγματικό από όλα τα φεγγαρογεννήματα·
ένα φίλτρο που δεν συλλέγεται, αλλά ακούγεται — σαν μυστικό που στάζει από τα χείλη της νύχτας.
Γεννιέται όταν η σελήνη στέκει στο ζενίθ της και ο κόσμος βυθίζεται σε μια σιωπή τόσο βαθιά, που μόνο οι ψυχές μπορούν να την κατανοήσουν.

Το φίλτρο αυτό είναι απόσταγμα από αθόρυβους παλμούς, αστρική σκόνη και τις αόρατες δονήσεις που απλώνονται ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.
Δεν φωτίζει· αποκαλύπτει.
Δεν φωνάζει· υπενθυμίζει.
Είναι η φωνή που περνά μέσα από τα νερά της εσωτερικής λίμνης και τα κάνει να κυματίζουν με αλήθειες που αποφεύγουμε να δούμε στο φως της μέρας.

Ο Ψίθυρος Σελήνης αντιπροσωπεύει την αφύπνιση της κρυμμένης γνώσης, την απελευθέρωση της διαίσθησης και την ένωση με τη βαθύτερη, αρχέγονη πλευρά του εαυτού.
Είναι το φίλτρο που ανοίγει την πόρτα προς τα υπόγεια μονοπάτια της ψυχής, εκεί όπου οι φόβοι μεταμορφώνονται σε σύμβολα και οι σκιές αποκαλύπτουν την αληθινή τους μορφή.

Όσοι το κρατούν δεν ακούνε ήχους — ακούνε μνήμες.
Ακούνε την εσωτερική φωνή που θάφτηκε κάτω από θορύβους, συνήθειες και χρόνια σιωπής.
Ο Ψίθυρος Σελήνης δεν χαρίζει δύναμη·
χαρίζει κατανόηση.
Την απόκοσμη, ασημένια κατανόηση που έρχεται όταν η ψυχή τολμά να αφουγκραστεί τον ίδιο της τον παλμό.

Είναι, πάνω απ’ όλα, η υπενθύμιση ότι η σελήνη δεν φωτίζει για να βλέπουμε γύρω μας —
αλλά για να θυμηθούμε τι υπάρχει μέσα μας.»**